„— Proszę kupić dzieciom wełnianą bieliznę.
Zdawał sobie sprawę, że jest to tylko daremny gest. Prócz tych dzieci tutaj marzły w Borinage setki innych. Ciepłe rzeczy, które pani Decrucą kupi za te pieniądze, wnet się podrą i dzieci znów będą marzły.
Szedł pod górę do Denisów. W piekarni było ciepło i przytulnie. Madame Denis przygotowała mu miskę ciepłej wody do mycia. Z resztek króliczej pieczeni z poprzedniego dnia przyrządziła mu posilne danie. A widząc, jak bardzo wyczerpały go przeżycia dnia, dodała jeszcze do chleba odrobinę masła.
Potem Vincent udał się na górę do swej izdebki. Był syty, miał ciepły dach nad głową, szerokie i wygodne łóżko, czyste prześcieradła, poduszkę obleczoną białą poszewką. Na ścianach wisiały reprodukcje dzieł największych mistrzów świata. Wyciągnął szuflady komody — leżały w nich starannie ułożone koszule, spodnia bielizna, skarpetki i podkoszulki. Podszedł do szafy i zobaczył dwie pary butów, ciepły płaszcz, ubrania. I nagle zrobiło mu się na duszy tak, jak gdyby był tchórzem i kłamcą. Głosił górnikom cnotę ubóstwa, a sam żył w dostatku i wygodzie. Był tylko hipokrytą i żonglerem słów Religia jego była pusta i bezużyteczna. Górnicy powinni nim wzgardzić, wyrzucić go z Borinage. Udawał, że dzieli ich los, a tymczasem miał ciepłe, porządne ubrania i wygodne łóżko, i w czasie jednego posiłku zjadał tyle, ile górnicy jedli przez cały tydzień. I nawet nie pracował na tę wygodę i zbytek! Po prostu mówił gładkie kłamstwa i udawał dobrego człowieka. Mieszkańcy Borinage nie powinni mu wierzyć, nie powinni przychodzić na jego kazania ani uznawać jego duchowego kierownictwa. Wygodne życie zadawało kłam jego wzniosłym słowom. Zawiódł znowu, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek przedtem.“(5)