„— W każdym razie coś nagłego — odrzekł Leon.
— To pan mówi, żeby do Szpitala Czerwonego Krzyża tego co na dole przy Smolnej
— Tak... Niech pan jedzie szybko, tylko się stara, by zanadto nie trzęsło.
Za okienkami przelatywały żelazne przęsła i ciemniała na dole Wisła. Wkrótce na miejsce przęseł jawiły się oświetlone a wypchane przechodniami trotuary. Minęli tramwaj, minęli parę dorożek. Na skrzyżowaniu stał policjant w letniej czapce. Podniósł do góry pałkę. Taksówka przystanęła...
Szpital Czerwonego Krzyża, z wyglądu przypominający biały dwór w majątku zamożnego ziemianina, sytuowany był w środku dużej parceli z klombem z przodu i ogrodem z tyłu. Zresztą po obu stronach krągłego klombu — mocno wieczorem pachnącego tytoniem ogrodowym — ciągnęły się również zadrzewione pasma terenu, co swymi krzewami sięgały do ogrodzenia i dwóch kamiennych słupów zawsze otwartej bramy. Leon dlatego wybrał ten właśnie szpital, bo kiedyś przed laty, kiedy był jeszcze studentem, umieszczono go tu na obserwację po ataku ślepej kiszki... Taksówka ruszyła.
Gdy po kilku minutach wreszcie wjechała za bramę szpitala — za okienkami od razu ściemniało i wydało się, że zewsząd z nocy wystąpiły krzewy i drzewa, jakby usiłowały samochodowi zabiec drogę. Tylko w głębi świecił się jaskrawo oświetlony fronton dworuszpitala z dwiema kolumnami po bokach schodów. — Aj... psiakrew, aj — posłyszał Wachicki. I zdziwił się ogromnie, bo nie poznał jej głosu, do tego stopnia był zmieniony. Ścierpł mu lewy bark i czuł na nim sztywny, a prawie nie grzejący ciężar. Jej ręce były coraz zimniejsze i bardziej mokre. W taksówce paliło się światełko, zatem widział zamknięte oczy, podmalowane szminką, i wciąż ukazującą się na wargach pianę. Była chyba nieprzytomna — tylko nieprzytomny człowiek może tyle ważyć i być taki bezwładny. A zarazem — dziwne pod warstwą tej nieprzytomności coś jakby szamotało się i chciało walczyć. To się prawie widziało. Pewne pomyślenie przemknęło mu tedy przez głowę.“(3)