„P. Fleming płaci, płaci sowicie za mleko i prosi, aby wolno mu było zaabonować się na zsiadłe mleko. — Ależ więcej, niż chętnie! — Zdobywa 6obie domowników pięknym obejściem i srebrnemi monetami. Czy wolno mu przyjść codziennie Ależ tak, i najlepsze nie jest dlań dość dobre. — Nie chciałbym wam czasu mitrężyć, — mówi tedy Fleming, ale pozwólcie mi posiedzieć tutaj trochę. Usiądę przy stole i będę myślał o czemś, może napiszę do domu. Panno dEspard, już to pani wytłumaczy!
Pozostaje sam i, jakgdyby wszystko przemyślał do końca, zaczyna się rozbierać, a podczas tego płacze z rostkliwienia i wycieńczenia, chory jest i nie zaznaje snu nocami. Czy to on tu stoi A więc chyba zdrowy instynkt odwiódł go od ludzi i wielkich budynków, i sprowadził napowrót do kryjówki i jaskini.
Uśmiecha się, uśmiecha i płacze, o, Boże, jaki on osłabiony i wyczerpany! Ale tu, w samem powietrzu tej izby, znajduje się lekarstwo, jakieś bakterje dobroczynnego gatunku, tkwią one może w tych starych ścianach, Bóg wic, — jest jakiś środek nasenny, grzybek drożdżowy, czerwone krążki krwi, zdrowie i życie.
Nie przeszkadza mu to, że okno chaty pozbawione jest firanek, kładzie się w swej jedwabnej, błękitnej bieliźnie pod kołdrę futrzaną.“(11)